#HappyWorldPoetryDay

Sabi nila, may mga bagay na gustong sabihin ang puso na hindi masabi ng bibig.
Madaming naiisip ang utak na kulang ang salita para ipahayag.
Kaya't kumuha ako ng lapis at nagsulat.
Hinahanap ang mga tamang salita
para maipadama ang laman ng puso't isip ko.
Kinakausap ang papel,
at ang mundong makababasa nito.
Nagbabakasakali, na sa pamamagitan nito.. ako'y MARINIG.
Na sa iyong pagbabasa, ako'y LUMAYA.
Na sa sandaling oras, ako'y yakapin pabalik.
Sana, maramdaman kong hindi ako nag iisa,
may NAKIKINIG.

#HappyWorldPoetryDay

21 March 2022

Hindi Pinili

Ano kaya ung pakiramdam ng pinipili?

Ilang ulit ako humarap sa salamin

at tinanong ang sarili ko

kung ano ang mali?

Anong panget?

Ano pa ang kulang?

Bakit ba hindi ako nagiging sapat para magustuhan?

Bakit laging may tanong?

Bakit laging may pag aalinlangan?

Kahit anong gawin ko,

hindi ako ang nakikita.

Laging may mas higit.

Laging may mas nakakalamang.

Ano bang pagkakaiba ko sa tanan?

Ako ung nandito pero iba ang hinahanap.

Ako ung nasa harapan pero hindi nakikita.

Kelan ba ako magiging sapat

para sa pamantayan ng mundo?

Pwede bang ako naman?

Ako naman sana ung makita.

Sana ako naman ung kailanganin.

Sana ako naman ung pahalagahan.

Sana ako naman ang piliin.

Kasi kahit anong pilit ko,

pag hindi ka talaga gusto,

hindi ka gusto.

Tapos ang kwento.

Poetic Reading : Paalam

This is one of the poems I wrote few years ago, entitled, "Paalam". Words of this poem is in a separate entry in this blog. Just go to "Poems". 

So, since I was stuck at home because of the enhance quarantine and kinda miss reading aloud. Out of the blue, I found this poem and decided to read and record it. I liked how it turned out. I felt it somehow. 

As I mentioned in my previous blog about this poem, I wrote it in a man's point of view. It is a guy who is talking in this poem. But actually, it can be anyone. Someone who was left behind. Someone who needs comfort to accept the sad truth about goodbyes. How to cope up with such a loss. How to accept promises that were broken and how to deal missing the happy moments of once a happy story. The sad truth is, there is an ending.

Hope this finds you comfort as you say goodbye and accept goodbyes..

And please, after this, stand up again. Move on. And be ready for your next adventure. There may be a goodbye, but there will be a new beginning waiting for you.

Love,
Jayz ❤

Paano Kung Tayo

I am alone in the office, and Ben&Ben songs played in my background. There was a pen and paper in front of me, and I began to write while waiting for the report running in my computer. It was very random. Very raw emotions filling me in. Maybe this is something my heart wants me to write for a while now.

So, here's my quick poem while listening to Ben&Ben.

PAANO KUNG TAYO

Minsan naisip ko

Paano kung tayo?

Paano kung tulad tayo ng mga

magkasintahan na nakikita ko?

Nagtatawanan.. Sweetsweetan..

Magkadikit.. Nagkwekwentuhan..

Hindi mapaghiwalay.. Naghaharutan..

May ngiti sa bibig,

May kinang sa mga mata,

Hindi maipaliwanag na saya.

Pero, napahinto ako..

Para atang imposible kung titignan ko.

Isang pangarap na parang malabo,

Napakataas, hindi ko maabot,

Napakailap, hindi ko mahawakan,

Napakabilis, hindi ko mahabol.

Paano magiging tayo?

Lalapitan mo kaya ako para

tanungin ang pangalan ko?

Mapapatingin ka ba pag dumaan

ako sa harap mo?

Parang imposible talaga.

Ngunit sa isip isip ko, sana magkatotoo..

Sana, kaya mapansin ng tulad mo,

ang isang tulad ko.

Pero paano magiging tayo?

Sa dami ng tao sa paligid mo,

hindi mo mapapansin ang pagtingin ko.

Kaya, ang dasal ko, sana isang araw,
tumingin ka naman sa direksyon na ito.

At kung sakaling maging tayo..

Pangako, hindi ka na mag iisa.

Hindi ka na mag iisa doon sa upuang

lagi mong tinatambayan sa opisina.

Hindi ka na mag iisang kumain pa.

Tatawa ka na ulit gaya ng dati.

Aalagaan kita at sasamahan lagi.

At pag naging tayo, wala ng paano,

masasagot na ang lahat ng tanong ng puso mo.

xoxo
Jayz

Gusto

May gusto akong sabihin,
isang bagay na hindi ko maamin.
Tila yata may kakaiba sa ihip ng hangin.
May kaba akong nadarama,
pintig ng puso ko'y may ibang kinakanta.

Bakit ganito?
Tila humihinto ang paligid ko.
Parang eksena sa pelikula kapag nagkatinginan na.
Paano ba ito?
Nahuhulog na ata ako.

Gusto kong tumakbo at kalimutan ang nararamdamang ito.
Gusto kong umiwas ng hindi tuluyang mahulog.
Gusto kong magpakalayo layo.
Gusto kong magtago at tuluyan ng sumuko.

Dahil sa dulo, alam kong masasaktan lang ako.
Dahil hanggang tingin lang kita sa malayo.
Isang tagahanga na may lihim na pagtingin.
At alam kong hindi mo ako mapapansin.

Gusto kita..
Gusto kita ngunit wag nalang muna..
Cguro, sa susunod na pagkakataon nalang
pag kaya ko ng maging matapang.

09.05.19

Para sa Kaibigang Iniwan ng Walang Dahilan

Hindi ko alam kung paano
at hindi ko din alam kung bakit?
Bakit ka ba dumadalaw sa
panaginip ko ng paulit ulit?

Ano bang nangyari?
Hindi na ikaw ung dati...
Ung dating kaibigan ko..
Ung dating andyan para pakinggan ako.

Masakit para sa akin na mawala nalang ang lahat ng ganoon kadali.
Masakit para sa akin na makalimutan mo nalang ang lahat sa isang saglit.

Oo.. marahil ay minahal kita ng higit pa kesa sa isang kaibigan,
Pero tinanggap ko na hanggang doon nalang un at ako'y nanatiling andiyan.

Kasama mo sa lahat ng kalokohan.
Kadamay sa lahat ng kalungkutan,
Kasangga sa lahat ng laban,
Tinulungan sa lahat ng babaeng iyong niligawan,
Nanatiling iyong kaibigan kahit nasasaktan.

Alam kong, walang tayo.
Sinubukan kong kalimutan ang aking nararamdaman,
para  isalba ang ating pagkakaibigan.
Pero anong nangyari?
Bakit sa dulo'y mawawala ka din.

"Bestfriend", yan ang sabi mo sa akin.
Pero bakit tayo ngayon ganito?
Ako'y isang ordinaryong tao nalang na hindi na saklaw ng mundo mo.
Anong nagawa kong masama?
Anong nangyari't naglaho nalang bigla?
Hindi ako nakalimot bumati sa lahat ng okasyon,
Pero seensoned lang ang lahat  ng iyon.
Ni walang "hi" or "hello" or "kumusta" man lamang.
Anong nangyari sa "Bes" na ating noo'y tawagan?

May pagtatampo ako sa aking puso.
Nasasaktan na ganoon mo nalang ako kadaling nakalimutan,
mula sa lahat ng ating napagdaanan.

Paulit ulit kita napapanaginipan ng walang dahilan.
Pilit ata inaalala ng utak ko ang nakaraan,
Hinahanap hanap ang noo'y aking kaibigan.
Ung makakausap ko't mapagkwekwentuhan,
at dadamay  sa malungkot kong dinaramdam.

Ngayon'y ay bumubuo ka na ng sarili mong pamilya.
Gusto ko maging masaya para sa'yo.
kahit ako'y patuloy na nagtatampo.
Sana, isang araw, masagot ang lahat ng mga tanong ko
at bumalik ang dating KAIBIGAN na nakilala ko.

Paalam

Isang salitang akala ko'y hindi ko maririnig mula sa'yo

Kaya ako ay hindi makapaniwala nang marinig ko ito.

Para mo akong sinaksak ng paulit ulit,

Binaril at ginulpi hanggang sa mangawit

Akala ko'y hanggang dulo na ang ating kwento

Ngunit ano ba ang nagawa ko't humantong tayo sa ganito?

Paalam.. mga katagang iyong binitiwan,

at siya na rin pumutol sa ating ugnayan.

Salitang pumutol sa kung anong meron tayo

Wala ng ikaw at ako.

Paano na tayo? Paano na ang ating kwento?

Ikaw ay umalis at nilisan ako..

Sabi mo, bubuo ka ng sarili mong mundo.

Mundong hindi na ako ang sentro

at mundong wala na sa piling ko.

Sabi mo, kailangan mo hanapin ang sarili mo

Hanapin ito na wala na ako sa litrato.

Sabi mo, kailangan mo ng oras..

Oras na mag isa at hindi na ako kasama.

Anong maling aking nagawa

at paalam ay kailangan mong sabihin?

Anong nawala na kailangan mong hanapin?

Ganon nalang ba kadali talikuran

ang ilang taong aking pinagsamahan?

Alam mong hindi ako perpekto,

ngunit ginawa ko ang lahat para sa'yo.

Pero bakit sa huli, kulang pa din pala.

Sumuko ka nalang at hindi kinaya.

Paalam.. ang sakit pakinggan.

Ang hirap padin tanggapin..

na bigla nalang nawala ang pag-ibig mo para sa akin.

Hahanap hanapin ko ang tunog ng iyong tawa,

ang simangot pag galit ka na,

ang maamo mong mukha sa umaga

ang mga kamay mo pag tayo'y naglalakad na,

at ang init ng yakap mo sa tuwina.

Paalam..

Paalam na yata talaga.

Sa taong minahal ko ng sobra.

Hindi ko batid na ganon ang naramdaman mo

at sa paalam nauwi ang ating kwento.

************

02.03.17

jjlb

The story behind this poem..

I really miss writing, as to date this is my first this year.
Well, few weeks ago, someone sent me a poem to read and encourage me to write again. After a day or two, I had a conversation with another friend about writing, and even shared with me something he wrote. Then, we both agreed to write again, and the topic I thought was about goodbyes.

My "hugot" was to be on a point view of a man. Though I may not know much of how they feel or how they react towards a situation, I hope, I was able to impart the message of the poem. Sometimes, love gets lost. And if that happens,  what will you do, if the person you love would eventually go and find that lost love? A love he / she didn't NOW found in you.

I don't want goodbyes..

But I guess, you need it in order to move forward and rise up again from your fall.

Sa Tamang Panahon

Damdamin hindi maintindihan

sa lapis at papel nalang muling idadaan

totoong isinasambit

nitong magulong isipan.

Madaming nakakapansin

nitong aking mga pasaring

na ako'y tila may problema

na kinikimkim mag-isa.

Bumalik ako sa nakaraan

kung paano kita nakilala.

Pilit inalala,

bakit ba minahal kita.

Dumating ka sa buhay ko

noong panahong handa na ako.

Bawat araw ko'y pinasaya

at pinaramdam sa akin

na hindi na ako mag-iisa.

Lumaki akong maaring hindi tulad ng iba,

tahimik, mahiyain at nag-iisa.

Batang may sariling mundo

at may malungkot na kwento.

Kaya siguro iba ang aking tuwa

na sa akin ay may pumansin.

Nagpumilit na ako'y mas kilalanin

at pag-ibig ay iparamdam sa akin.

Ikaw ay naging kaibigan ko,

kausap sa lahat ng aking kwento.

Naghatid ng kakaibang tunog sa mga tawa ko

at ningning sa mga mata ko.

Kinulit mo ako sa bawat araw,

hindi natakot sa kung ano ang matatanaw.

Tinulungan kumawala sa mundong
aking matagal ng pinagtaguan.
Ngayon ay may tao ng hahawak sa aking kamay
at hindi ako bibitawan.

Hindi ka tulad ng pinangarap ko,
malayo sa mga napapanuod at nababasa sa libro.
Ngunit hindi ko na un pinansin
ng pakinggan ko ang totoong bulong ng damdamin.

Sa ating halos anim na taong pagsasama,
hindi naman laging masaya.
Andyan ang mga problema
na pilit tayong tinutumba.

Tayo naman'y nasa wastong gulang na,
pero madaming bawal na pumipigil
sa atin maging masaya.
Mga dahilan na araw araw
kong sinusubukang intindihin,
patuloy na kumakapit para sa atin.

Tayong dalawa ay magkaiba,
madami akong hinahanap na hindi ko makita.

Ako'y babae din naman,
naghahanap ng kilig paminsan minsan.
Ito'y mga simpleng bagay lang naman
kung ika'y marunong makiramdam.

Naiisip mo din ba ako?
O akala ko lang ito?

Lagi ako naghahanap ng oras mo.
Tanong ko lagi'y "Pupunta ka ba?"
At ako'y malulungkot nalang bigla,
maghihintay ng susunod na linggong
pwede kang makita.

Madaming beses na tila napapagod na ako
umintindi ng mga dahilan mo.
Ilang beses na din kitang tinutulak papalayo
ngunit nananatili kang andyan at hindi sumusuko.

Mahal kita, at sabi mo, mahal mo din ako.
Ngunit bakit tila di ko maramdaman iyon sayo?
Hindi ko lang ba talaga maramdaman,
o talagang may mali lang?
Hanggang kailangan ako iintindi?
Hanggang kailangan ako mag titiis?

Alam kong hindi ka perpekto,
at ganun din naman ako.
Madaming luha na din ang naiyak
at mga nasabing maaring nakasakit sayo,
ngunit bakit andito pa din tayo?
Pilit na inaayos ang lahat ng ito.

Napaisip ako't napapikit,
kinausap ang Diyos at sakanya ay isinambit...

"Dati ay gusto ko lang siya makilala, ngunit ipinakilala Ninyo ako sakanya. Lahat ng dasal ko'y dininig Ninyo. Hindi agad agad ngunit lahat ay nagkatotoo, sa tamang pagkakataong ibinigay ninyo. Alam po Ninyo kung gaano ko siya kamahal. Alam ko ang lahat ng sakit na nararamdaman namin ngayon ay may kapalit na saya, sa tamang panahon."

05.01.16
JJLB

Vday Treat - Painful Fantasy

Since, in few days time it will be Valentines Day, let me share to you one of my favorite poems as to date. I wrote this about 9 years ago, a little old right? But I always felt that this is one of the best I wrote. A lot may relate on it, as once in our lives, we love and get hurt. We all hope to be loved and be loved back in return. But sometimes, love don't see us the way we see them. A love we thought was real but after sometime, we will just realize that everything was just a painful fantasy.

Painful Fantasy

Things happen, we don't know why,
we search for answers but its no where to find
I was looking for you, but you seem not to be there
I was waiting for you, but it seems you wouldn't care.

How many times do I need to shout, for you to know I need you?
How many times do I need to pretend I'm okay, even if I don't?
How much tears do I need to cry to lessen the pain?
and how long will I wait, for us to start it all over again?

What will you do if I say goodbye?
Would you just close your ears not asking why?
What will you do if I cry in front of you?
Would you disregard me and just left me to the blue?
Will you run after me and ask if I could stay?
Or just walk away without bothering anyway?

When will you open your eyes, for you to see me?
When will you open your ears, for you to hear me?
You have ignored everything I do,
and raised me with questions too.
Now, I better end up believing in this painful fantasy,
that you are the prince, and I'm the princess of this story.

10.10.07
*jjlb

5 Taon Ang Nakaraan

About a month ago, I wrote something that I wasn't able to finish. I wanted to write a poem for Wapo since its been a while since the last time I write, and of course, my "supposed to be" present for him on our 5th year anniversary.

There were a lot of things in my head as I compose everything on my mind on my way to work, but I wasn't able to write them. Then at night, I would sit and start writing but nothing is going on my mind. The next day, a grab a piece of paper while I'm working and write anything that goes on my mind. And for a "I don't know why" reason, I wrote something in tagalog. So.. here is it.. I finished this last Dec. 26, since I started it a month ago.

5 Taon Ang Nakaraan

Hindi ko alam paano sisimulan,

ang dami kong gustong sabihin 

ngunit hindi malaman

paano uumpisahan.

5 taon ang nakaraan,

ako'y may sariling mundo

kasama ang papel at lapis na ito

sumusulat ng kahit anong

sinasabi ng puso't isip ko.

Sa aking maliit na kwaderno

sinusulat ko, mga bagay na

magpapasaya sa tahimik kong mundo.

Isa doon ay ang pangarap na sana'y

makatagpo ng kasamang bubuo ng sarili ko.

Hindi batid kung magkakatotoo ba

sa bawat letra ay may pusong umaasa,

na isang araw, darating siya't

hindi na ako mag-iisa.

Sa hindi inaasahan ay dumating ka

sa bawat araw ay unti unti mo kong pinapasaya.

Humihirit ng mga tanong kung "Pwede ba?"

"Pwede ka bang mas makilala pa?"

Lumipas ang mga araw, linggo at buwan

Hindi maiiwasan na takot ay aking maramdaman.

Ngunit paano ako sasaya,

kung hindi ko susubukan, di ba?

Ngayon ay 5 taon na ang nakaraan,

"OO" ay aking nasambitan,

kasama ang aking na dasal na

ang puso ko'y iyong pag-ingatan.

12.26.15

Dream Love

Dream Love

I am caught in a dream

that keep repeating in my mind

a love story,

that can bloom anytime.

It wasn't like Romeo or Juliet,

Snow White or Cinderella

because this is my own story

of how love find me.

He came from no where

and just came out of the blue.

He occupy both my heart and mind

and keep repeating this is true.

With him, I see life beautifully,

full of joy and love for me.

He even taught me what real happiness is

and define what my existence means.

I never thought that love like this can be true

when you will find someone who will complete you.

No more questions asked, 

no if's , no but's

This is how I see life, from my dream love.

I don't wanna wake up with this dream

and stop the happiness I'm feeling.

Seeing myself alone again,

is the worst thing I don't want to happen.

I don't know what this I'm feeling

and as of now, I don't care about anything.

When one day, I'll wake up to see reality,

I wanna go back to this dream repeatedly.

If only I could pick him up from this dream,

and embrace love no matter what it seems.

And if only I could close my eyes

and keep dreaming forever

because seeing reality without him

is the saddest thing ever.

written: 05/10/2010

jazel.booc

SINO?

Exactly 5 years ago (Dec. 7, 2010) I wrote this poem. And now, I am posting it here in my blog. Wala lang. I just want to share this -- that 5 years ago, these were my thoughts. Few days after I had said Yes to my first and still boyfriend at the moment. :)

I know, I've always been expressive through writing, that I was able to write this randomly. And I rarely write poems in tagalog. Ewan ko bakit. Kasi, minsan mahirap mag-rhyme. Hahaha. But this one is in tagalog, and it seems I was able to make justice to it (kahit konti). So.. here is it..

Sino?

Bumihag sa puso ko, isang estranghero.

Pangalan niya noong una ay "ewan" ko,

pinagtagpo nalang bigla 

na parang isang panaginip na nagkatotoo.

Sino ba siya?

Ginulo ang mundo ko.

Kinukulit ang bawat araw

ng tanong, kung pwede ba tayo?

Madalas, tinatanong ko ang sarili

totoo ba ang kanyang sinasabi,

o lahat ng yon ay kalokohan lang,

naghahanap ng pusong mapagtritripan.

Ngunit lumipas ang mga araw

at siya ay nanatiling nandiyan.

Unti unti ay aking nakilala

at ako'y pinapasaya.

Isang pakiramdam ang gumising sa akin

bumulong ang puso na OO ay sabihin

at subukan kung saan kami dadalhin

ng pag-ibig na nagbuklod sa amin.

Ngayon ay TAYO na,

ikaw at ako, at ang pag-ibig na ito.

Aking dasal sa Maykapal sana'y dinggin

na puso namin ay maging masaya at pagpalain.

12.07.10